- هفت مرحله عطار نیشابوری: طلب، عشق، معرفت، استغناء، توحید، حیرت، فنا.

گـفـت مــا را هـفـت وادی در ره اسـت     چون گـذشـتـی هـفت وادی، درگه است

وا نـیـامـد در جـهـان زیــن راه کــــس       نـیـسـت از فـرسـنـگ آن آگــــاه کــــس  

چون نـیـامــد بــاز کــس زیــن راه دور      چـون دهـنـدت آگـــهـــی ای نــــاصــبــور   

چـون شدنـد آنـجـایـگـه گـم سـر بـسر     کــی خــبــر بــازت دهــد از بــی خــــبــر

هـسـت وادی طــلـــب آغــــاز کــــــار       وادی عـشق اسـت از آن پـس، بی کنار

پـس سـیـم وادی  آن  است مـعــرفـت     پـس چـهـارم وادی اسـتـغـنـی صــفــت  

هـسـت پـنـجـم وادی تـوحـیــد پـــاک       پـس شـشـم وادی حـیــرت صـعـب نـاک

هـفـتـمـیـن، وادی فـقـرست و فـنــا         بــعــد از ایــن روی روش نــــبـــود تـــــرا

در کشش افـتـی، روش گــم گرددت        گـــر بــود یــک قــطــره قــلــزم گــــرددت 

 وادی اول:طلب                                                                                                                  
ملک اینجا بایدت انداختن                         ملک اینجا بایدت درباختن
در میان خونت باید آمدن                          وز همه بیرونت باید آمدن
چون نماند هیچ معلومت به دست             دل بباید پاک کردن از هرچه هست
چون دل تو پاک گردد از صفات                   تافتن گیرد ز حضرت نور ذات                               
وادی دوم:عشق
کس درین وادی بجز آتش مباد                   وان که آتش نیست عیشش خوش مباد
عاشق آن باشد که چون آتش بود              گرم رو و سوزنده و سرکش بود
عاقبت اندیش نبود یک زمان                      درکشد خوش خوش بر آتش صد جهان
وادی سوم:معرفت
چون بتابد آفتاب معرفت                            از سپهر این ره عالی صفت
هر یکی بینا شود بر قدر خویش                 بازیابد در حقیقت صدر خویش
سر ذراتش همه روشن شود                      گلخن دنیا بر او گلشن شود
مغز بیند از درون نه پوست او                      خود نبیند ذره ای جز دوست او
وادی چهارم:استغنا
هفت دریا یک شَمَر اینجا بود                      هفت اخگر یک شرر اینجا بود
هشت جنت نیز اینجا مرده ای است            هفت دوزخ همچون یخ افسرده ای است
وادی پنجم:توحید
رویها چون زین بیابان درکنند                       جمله سر از یک گریبان برکنند
گر بسی بینی عدد، گر اندکی                    آن یکی باشد درین ره در یکی
چون بسی باشد یک اندر یک مدام             آن یک اندر یک ، یکی باشد تمام

وادی ششم:حیرت
مرد حیران چون رسد این جایگاه                 در تحیر ماند و گم کرده راه
گر بدو گویند"مستی یا نه ای؟                    نیستی گویی که هستی یا نه ای؟
در میانی یا برونی از میان؟                        برکناری یا نهانی یا عیان؟
فانیی یا باقیی یا هردویی؟                        یا نه ای هردو، تویی یا نه تویی؟"
گوید:"اصلا می ندانم چیز من                     وان "ندانم" هم ندانم نیز من
عاشقم اما ندانم بر کیم                            نه مسلمانم نه کافر پس چیم
لیکن از عشقم ندارم آگهی                        هم دلی پر عشق دارم هم تهی"
وادی هفتم:فقر و فنا
بعد از این وادی فقر است و فنا                    کی بود اینجا سخن گفتن روا
عین ودی فراموشی بود                             گنگی و کری و بیهوشی بود